De psychische rollercoaster van verstoten ouders

geplaatst in: Ouderverstoting | 19

Als een ouder en kind na een scheiding het contact met elkaar verliezen door ouderverstoting, ligt de focus van de hulpverlening meestal op het kind. Dit vanuit de terechte gedachte dat kinderen zo min mogelijk schade zouden mogen ondervinden van de scheiding van hun ouders.

Veel minder aandacht is er voor de vader of moeder die wordt afgewezen en buitengesloten uit het leven van hun kind. Plotseling wil het kind die ouder niet meer zien, terwijl ze tot dan toe altijd een prima band hadden.

Nachtmerrie

De nachtmerrie waarin deze ouders terechtkomen is voor een buitenstaander nauwelijks te bevatten. Het kind is ineens bang van zijn eens geliefde ouder of gedraagt zich juist minachtend, onredelijk of vijandig.

Deze ouders weten er geen raad mee dat hun kinderen ineens niets meer van ze willen weten. Zij gaan zwaar gebukt onder de stress en het verdriet dat dit met zich meebrengt. Daarbovenop komt de impact van een (familierecht)systeem waar verstoten ouders dikwijls niet worden geloofd en daardoor niet de hulp krijgen die nodig is. In veel gevallen doet de hulpverlening zelfs meer kwaad dan goed.

Intens gevoel van eenzaamheid

De rouw van ouders die hun kind soms al jaren niet zien, is hetzelfde als wanneer een kind is overleden. De Canadese onderzoeker Jennifer Buckle ontdekte dat deze ouders soms een deel van hun identiteit verliezen. Dat komt omdat het beschermen en opvoeden van een kind wezenlijk onderdeel uitmaakt van de persoonlijkheid van vaders en moeders.

Verstoten ouders ervaren langdurig gevoelens van totale onmacht en verlies van eigenwaarde tot leegte en onveiligheid. Ook raken zij dikwijls hun vertrouwen in de mensheid kwijt en wordt hun rechtvaardigheidsgevoel aangetast.

Veel gehoord is het intense gevoel van eenzaamheid in de soms jaren durende strijd om hun kind(eren). Dit ondanks een sociaal netwerk met warme en meelevende mensen. Verstoten ouders lijden in stilte, net als de kinderen van wie ze ongewild zijn vervreemd.

Complexe PTSS

Het is dan ook niet verwonderlijk dat veel verstoten ouders tekenen vertonen van of lijden aan een complexe posttraumatische stressstoornis (complexe PTSS). Deze ernstige aandoening is het gevolg van langdurige blootstelling aan emotionele trauma’s.

Ouderverstotingsexpert Karen Woodall bevestigt in Understanding Parental Alienation dat een kind verliezen door de dood, ontvoering of vervreemding vergelijkbare psychische klachten veroorzaakt.

Verwoestend

Het tragische met verstoten ouders is dat het kind waarover wordt gerouwd gewoon in leven is en bij wijze van spreken iedere dag weer kan binnenwandelen. De psychische rollercoaster van de afwisselend oplaaiende hoop op contactherstel en het diepe dal van teleurstelling, boosheid, verdriet en frustratie over een volgende falende hulpverlener of rechter, is alles verwoestend.

Wat het betekent om tussen die hoop en vrees te leven, beschrijft verstoten moeder Nicola pijnlijk treffend in haar laatste column. Lees de column >>>

19 Antwoorden

  1. Christian

    Patrick Damhuis loopt eind september voor de vijfde keer van Enschede naar het hoofdkantoor van Jeugdzorg in Den Haag om aandacht te vragen voor ouderverstoting. Hij vertrekt op 21 september en komt aan op 29 september. Je kan hem volgen via Facebook. Ik wil hier geen link delen maar als je interesse hebt, kun je met deze informatie en Google alles vinden wat je nodig hebt.

    • Monique

      Dank voor het delen van de wandeltocht tegen ouderverstoting van Patrick Damhuis. Ik ben ermee bekend, maar anderen hier misschien nog niet.

  2. Annoniem

    Het is een schande wat er hier in nederland gebeurd en dat instanties met sommige moeders /vaders mee gasn in een leugen.
    En dan worden opa’s en oma’s ook nog eens buiten gesloten omdat moeder of vader dat niet willen. En wie is er de dupe van het KIND of KINDEREN.er moet eens iemand op gaan staan die daar een eind aan maakt. Vader en moeder hebben even veel rechten en plichten.

    • Een papa…

      Op het moment van schrijven heb ik mijn dochter 895 dagen nog steeds niet gezien, gesproken laat staan een knuffel gegeven. Beschuldigd van misbruik bij dochter van 5 jaar door ex partner en door haar ‘politievriend’ jeugdzorg. Ondanks dat de zaak is geseponeerd in dec 2019 blijven GGzE en de RvdK blindstaren. Tot heden toe geen omgang dan wel begeleid omgang. veel steun en hulp gekregen van Monique 🙏 als ik vragen had over allerlei rapporten van de instanties. Het boek Emotioneel gevangen over ouderverstoting, moet alle hulpverleners, instanties, de raad, jeugdzorgwerkers, advocaten, rechters enz verplicht om dit te lezen en lessen uit trekken en opvolgen.

      GGzE is zover doorgedraaid om mij te positioneren met tbs patiënten en dat ik – letterlijk gerapporteerd aan de RvdK en de rechtbank – dat het beste is dat ik moest toegeven dat ‘misbruik’ had plaats gevonden zodat begeleid omgang eventueel mogelijk is!

      Toen mijn moeder dit hoorde vertelde ze tegen mij: zoonlief, mama en je ooms en tantes hebben in het Jappenkamp gezeten, als ik dit lees in het rapport van het GGzE en de rapporten van de RvdK dan voelt dit voor mij, voor jou, je dochter, mijn kleinkind of de geschiedenis zich herhaalt door deze instanties.

      RvdK conclusie en advies aan de rechter: omgang tussen vader en dochter definitief af te wijzen voor onbepaalde tijd!

      23 sept as beslist de rechter, in 95% of meer volgt een rechter altijd het advies van de raad op. Ik en mijn advocaat blijven doorzetten tegen alle onrecht wat mij en mijn dochter worden aangedaan.

      Wordt vervolgd. Ik bid voor iedereen die allemaal in dit soort “hel” situaties zijn terecht gekomen.

  3. Erwin

    Ik heb het boek Emotioneel gevangen over ouderverstoting van Monique gelezen en zou willen dat het ook in het Engels beschikbaar kwam maar helaas. Na als ervaringsdeskundige veel tijd en energie in de Ouderverstotingsproblematiek in NL gestoken te hebben, heb ik via Twitter de sprong naar andere landen gewaagd en met succes. Het is waar dat wij als verstoten ouders voor als nog als Don Quichotten tegen overheidsorganen en tal van commerciële instanties opknokken allemaal gezeten op de Money train, maar ik zie stap voor stap veranderingen.

    Ik heb het boek van Monique aan de mensen (Kinderpsycholoog, kinderpsychiater en traumatherapeute) van Dimence gegeven omdat hun verwonderende blikken over mijn praktijkkennis en hun gebrek daaraan boekdelen spraken. Mijn drie kinderen volgen daar een traumatherapie (die uiteraard niet geschreven is voor kinderen in dergelijke situaties want zulke therapieën bestaan nog niet), nadat begin dit jaar na een klinisch psychologisch onderzoek zwaar trauma was vastgesteld. Dit na 7 jaar niet willen luisteren, niet naar mij en niet naar de kinderen maar wél naar de manipulerende ouderverstoter.

    Heel belangrijk is dat wij als ouders ons niet moeten laten intimideren door de ex, instanties als de RvdK, Jeugdzorg of zelfs de rechtbank, maar door het vergaren van kennis boven degenen uitkomen die het enkel moeten doen met theoretische kennis en zonder zelf te ervaren wat Ouderverstoting inhoudt en ons te blijven focussen op het kind en ons niet te laten afleiden door de strijd tussen ouders. Ik wens jullie allemaal heel veel kracht, moed en heling toe.

    Liefs,

    Erwin

  4. Lon

    Herkenbare verhalen. Mijn man ziet zijn zoon en dochter ook al enkele jaren niet meer (14 en 11 jaar). Ex-vrouw met borderline persoonlijkheidsstoornis. Te ziek zelfs om zelf voor de kinderen te zorgen, waardoor de kinderen bij oma woonden. Mijn man heeft alle rechtszaken gewonnen, maar ex hield zich nergens aan. Een jaar OTS van ex ivm zorgen over de ontwikkeling van de kinderen leverde werkelijk niets op, omdat zij aan niets mee wilde werken. Er was geen enkele verplichting! Ze gooide letterlijk de deur dicht. Dat er sprake was van ouderverstoting werd later erkend door de RvdK, maar was de betere optie in vergelijking met de stress die de kinderen moesten ondergaan door moeder in het geval zij vader zouden bezoeken. Mijn man moest een stap terug doen. Zelfs werd gesteld door jeugdzorg dat de kinderen wellicht beter af zouden zijn als ze uit huis geplaatst zouden worden, maar omdat zij schone kleding droegen naar school gaan, zou een rechter daar waarschijnlijk niet in mee kunnen gaan.
    Mijn man zal zijn kinderen misschien nooit meer zien. De verjaardagen zijn rouwdagen. Het is echt zo verdrietig.
    Wanneer wordt ouderverstoting eens strafbaar?? We hebben alle bewijs klaar liggen….
    Helaas krijgen we de kinderen er niet mee terug….

    • Monique

      Pijnlijk om te lezen Lon wat je man en jij moeten meemaken. Helaas gaat het vaak zo, het is overduidelijk wat er speelt en toch wordt er niet ingegrepen. Psychische en emotionele mishandeling is in Nederland – in tegenstelling tot verschillende landen om ons heen – inderdaad niet strafbaar…

    • Anoniem (sorry maar kans bestaat dat het tegen mij wordt gebruikt)

      Herkenbaar dat de jeugdzorg zo zwaar tilt aan de stress die kinderen hebben bij het weer in contact komen met een liefdevolle buitengesloten ouder, zo zwaar dat ze het gewoon niet doen, maar in plaats daarvan eindeloos aan vergadertafels blijven praten óver de situatie en niet concreet inzetten op het oplossen ervan, dit wordt dan gemotiveerd als het “belang van het kind”, “luisteren naar het kind”.
      Dit ondanks dat het Expertteam complexe omgangsproblematiek na scheiding / contactverlies ouder-kind op meerdere plekken in het eindrapport helder aangeeft dat deze stress weer weg ebt zodra het kind weer herenigd is met de ouder. En dan blij is dat de band is hersteld. Een zure appel dus. En soms misschien heel zuur. Begrijp mij goed, ik geloof ook dat kinderen die stress echt ervaren. Maar het is noodzakelijk om er doorheen te bijten en dit met hulp van jeugdzorg zorgvuldig te doen in het indirecte maar o zo grote belang van het kind bij omgang met beide ouders.
      Indien de omgang niet weer wordt hervonden zal het kind op korte en lange termijn psychische en emotionele schade oplopen, hechtingsproblematiek, vergrote kans op depressie etc. Ook daarover is het Expertteam helder. Nog los van gederfde levensvreugde bij kind, ouder, grootouders en partners. Zelfs de jeugdzorg zelf noteert dat kinderen zwartwit denken, in loyaliteitsconflict zitten etc. Maar tóch kiest jeugdzorg om niet door de zure appel te bijten, en het kind aan zijn lot over te laten in het verstoten van een liefdevolle ouder. Ik ben daar oprecht verbluft over. Hoe kan dit zo maar blijven doorgaan? OTS had ook in onze situatie geen enkele helpende aanwezigheid. Oók vanuit oogpunt jeugdzorg zelf snap ik het niet, je wilt toch kinderen helpen, resultaat boeken, je werk als zinvol ervaren?
      Het lijkt erop dat er, zeker in deze situaties, een grote cultuuromslag nodig is in jeugdzorg. Dat jeugdzorg zichzelf niet meer, verheven, complimenteert dat het hoegenaamd naar “kinderen heeft geluisterd” maar dat het gesteld staat dat in deze situaties juist nóg beter te doen, de gezinsgeschiedenis te betrekken, brede context bekijken en concreet kinderen uit deze knel helpen.
      Het Expertteam doet concrete aanbevelingen. Maar het rapport ontvangt vooralsnog weinig bijval in de dagelijkse praktijk.
      Hou toch vol voor je kinderen!

      • Monique

        Je slaat de spijker op zijn kop; er gebeurt inderdaad niets terwijl de problematiek (én de oplossingen) bekend is bij alle instanties en rechtspraak. Het expertteam doet zeker goede aanbevelingen, maar nu inderdaad de uitvoering nog. Ik heb er eerlijk gezegd een hard hoofd in…

        Over de stress die vervreemde kinderen inderdaad ervaren schrijf ik uitgebreid in mijn boek Emotioneel gevangen en ik schreef er dit blog over.

      • Lon

        Helemaal mee eens, Anoniem.
        Ik wil er dan nog aan toe voegen dat Jeugdzorg in het hele OTS jaar de kinderen maar liefst eenmaal gesproken heeft. Ook in letterlijke zin wordt er niet naar de kinderen geluisterd! Daarnaast ben ik van mening dat menig zorgverlener van jeugdzorg niet opgewassen is tegen de problematiek (of eigenlijk ouders) waar zij mee te maken krijgen. Sterker nog, zij zijn zo makkelijk te manipuleren, waardoor zelfs een OTS traject de problemen alleen maar meer kunnen laten escaleren. Ik heb mij werkelijk verbaasd over het gemak waarmee Jeugdzorg af te schepen is, terwijl OTS toch bekend staat als een zware maatregel. Ik heb daar helemaal niets van gezien. De verstoten ouder en de gedupeerde kinderen (en familie) hebben werkelijk geen enkele kans, zolang er geen enkele consequentie is voor de verstotende ouder.
        Dankjewel Monique Meulemans, voor je blogs en verhalen. Ze bieden troost van herkenning en erkenning.

      • Christian

        Fijn als de stress van de kinderen ook wordt benoemd én dat je daar dus doorheen zou moeten. Maar dat dat dus OK is en dat je daarna juist blijft bent. Echt een hele verademing als iemand dat hardop zegt wat je innerlijke stemt al jaren roept.

        “Hou vol voor je kinderen”. Ik zou wel willen. Het lezen van deze blog geeft mij troost. Maar ik ben er ook dagen van overstuur.

      • Christian

        Het is juist dat volhouden dat je kinderen vastberadener maakt om juist niet naar je toe te komen. Ze draaien de bewijzen om net als mensen die in complottheorieen geloven. Er is geen uitweg waar je wat aan kant doen. Er is veel te verliezen als ze de waarheid onder ogen gaan zien: ze hebben in een leugen geleefd. Het is een weg die ze alleen zelf kunnen vinden als ze hem aan durven.

    • Christian

      Treffend gezegd “verjaardagen zijn rouwdagen..”. En ook fijn om het realisme te lezen, dat het voor de kinderen en de ouder misschien nooit meer goed komt.. Hoe vaak ik wel niet hoor “later komt het vast goed!”. Maar waarom dan? De kinderen geloven nu in de leugen. Ze hebben pijn en dat wordt veroorzaakt door de verstoten ouder.. Als dat realisme nou eens het uitgangspunt zou zijn. Mijn dochters zijn inmiddels 14, 16 en bijna 18. Al 4 jaar zie ik ze nauwelijks. De oudste is nu “het huis uit”. Ze stuurde me daarover een bericht. Ik wist me geen raad wat ik ermee moest. En dat zeg ik niet omdat ik niet kan bedenken wat ik zou kunnen doen…

  5. Linda

    Hetzelfde hier
    Hulpverlening zegt wij doen niet aan ouderverstoting . We pogen kind en ouder samen te brengen …
    Flagrante leugens en een bende zielige verleners die de naam zelfs niet waard zijn .
    Ook jeugdrechter en het ‘pleeggezin’ waar ze vertoeven .
    Blabla / Ja,ja geld ontvangen doen ze het liefst . Ze moeten niks kopen voor onze kinders, wij moeten het allemaal zelf doen .. al jaren bezig maar geen poot doen ze .
    Ik ben moe gestreden. Het pleeggastgezin doet niks dan vijandige leugens verspreiden en zoon slikt het voor zoete koek.
    Gebrainwasht….

  6. Selina

    Veel minder aandacht? Geen aandacht. Eerst wordt nog gedacht dat jij de ellendeling bent, daar wordt op ingezet. Pas als de omgeving (en de ‘professionals’) doorhebben dat er iets niet klopt is je kind kapot. Je lijdt in stilte. Je omgeving steunt je echt zoveel ze kunnen maar er zit een gat, een kloof, een ravijn tussen jou en de rest. Helen? Niet te doen. Coping, dat is alles wat je rest. En je hoop.

  7. Bob

    Dit gaat net zo lang door tot de zaak escaleert, net zoals bij de hulpverlening is het zelfde verhaal. Die genieten daar allemaal van want ze zijn uit het zelfde hout gesneden en geven elkaar onvoorwaardelijke steun en loyaliteit. Ze zijn allemaal zo zielig als het onderwerp over hun gaat want dat is allemaal zwartmakerij.

    Als de realiteit zwartmakerij is wordt het misschien eens tijd naar de dokter te gaan?

  8. Christian

    Wow, dit is echt goed beschreven voor wat ik meemaak. Een emotionele rollercoaster die niet begrepen wordt waarbij de omgeving het vaak erger maakt…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.