Als een ouder en kind na een scheiding het contact met elkaar verliezen doordat het kind de ouder afwijst, ligt de focus van de hulpverlening meestal op het kind. Dit vanuit de gedachte dat kinderen zo min mogelijk schade zouden mogen ondervinden van de scheiding van hun ouders. Op zich is dat een terechte gedachte.
Veel minder aandacht is er meestal voor de vader of moeder die wordt buitengesloten uit het leven van hun kind. Plotseling wil het kind die ouder niet meer zien, terwijl ze tot dan toe altijd een prima band hadden.
Nachtmerrie
De nachtmerrie waarin afgewezen ouders terechtkomen is voor een buitenstaander nauwelijks te bevatten. Het kind is ineens bang van zijn eens geliefde ouder, komt met nergens op gebaseerde beschuldigingen of gedraagt minachtend of vijandig.
Deze ouders weten er geen raad mee dat hun kinderen ineens niets meer van ze willen weten. Zij gaan zwaar gebukt onder de stress en het verdriet dat dit met zich meebrengt. Daarbovenop komt de impact van hulpverlening en rechtspraak waar afgewezen ouders dikwijls niet worden geloofd. In veel gevallen wordt deze ouder gezien als de veroorzaker van het contactverlies. Het systeem keert zich tegen hen, waardoor zij niet de hulp krijgen die nodig is. In plaats van dat er oplossingen komen, raken deze ouders steeds verder verwijderd van hun kinderen. Met alle gevolgen voor de mentale gezondheid van deze ouders.
Intens gevoel van eenzaamheid
De rouw van ouders die hun kind soms al jaren niet zien, is hetzelfde als wanneer een kind is overleden. De Canadese onderzoeker Jennifer Buckle ontdekte dat deze ouders soms een deel van hun identiteit verliezen. Omdat het beschermen en opvoeden van een kind wezenlijk onderdeel uitmaakt van de persoonlijkheid van vaders en moeders.
Verstoten ouders ervaren langdurig gevoelens van totale onmacht, verlies van eigenwaarde, leegte en onveiligheid. Ook raken zij dikwijls hun vertrouwen in de mensheid kwijt en wordt hun rechtvaardigheidsgevoel aangetast.
Veel gehoord is het intense gevoel van eenzaamheid in de soms jaren durende strijd om hun kinderen. Dit ondanks een sociaal netwerk met warme en meelevende mensen. Verstoten ouders lijden in stilte, net als de kinderen van wie ze ongewild zijn vervreemd.
Complexe PTSS
Het is dan ook niet verwonderlijk dat veel verstoten ouders tekenen vertonen van of lijden aan een complexe posttraumatische stressstoornis (complexe PTSS). Deze ernstige aandoening is het gevolg van langdurige blootstelling aan emotionele trauma’s.
Ouderverstotingsexpert Karen Woodall bevestigt in Understanding Parental Alienation dat een kind verliezen door de dood, ontvoering of vervreemding vergelijkbare psychische klachten veroorzaakt.
Verwoestend
Het tragische met verstoten ouders is dat het kind waarover wordt gerouwd gewoon in leven is en bij wijze van spreken iedere dag weer kan binnenwandelen. De psychische rollercoaster van de afwisselend oplaaiende hoop op contactherstel en het diepe dal van teleurstelling, boosheid, verdriet en frustratie over een volgende falende hulpverlener of rechter, is alles verwoestend.