Tussen hoop en vrees

geplaatst in: Column | 14

Nicola is gescheiden en heeft twee jongvolwassen kinderen. Dochter Lina woont bij haar vader en Nicola heeft haar al jaren niet gezien. Via (niet verstuurde) brieven aan Lina deelt Nicola wat haar bezighoudt rondom het contactverlies met haar dochter.

Lieve Lina,

Het gaat niet goed. Het gaat helemaal niet goed. Maar niemand heeft het door, ik kan het uitstekend verbergen. Toneelspelen is een koud kunstje. Niets is wat het lijkt. Keeping up appearances, ik kan zo door voor de Oscars. Dus lach ik als er gelachen moet worden, laat ik af en toe een traan als dat in het plaatje past en straal ik rust uit alsof er niets aan de hand is en mijn leven, ook zonder jou, tevreden voortkabbelt.

Krampachtig probeer ik te achterhalen of er een aanleiding is. Ik graaf en graaf in mijn gedachten en opeens komt het als een schok binnen. Ik weet het. Ik weet wat de aanleiding is waardoor ik me de laatste tijd zo ontzettend ellendig voel. Waarom dat steentje in mijn maag, wat er al jaren zit, de laatste weken uitgegroeid is tot een loodzware kei die ik – dag in, dag uit – met mij meezeul.

Je hebt het laatste lijntje doorgeknipt. Je hebt me, na mijn laatste bericht, geblokkeerd op Whatsapp. Dat laatste lijntje, die zwakke breekbare uiterst dunne strohalm is geknakt. Waarom heb je dat gedaan? Wat is de reden? Ik kan er alleen maar naar gissen. Iedere maand stuurde ik je een berichtje. Meestal las je het niet. Bleef het vinkje wekenlang wit. Dan wachtte ik geduldig totdat het vinkje op een dag blauw kleurde en mijn hart een sprongetje maakte van geluk.

Is het omdat ik een trucje had gevonden om jouw aandacht te trekken? Toen ik op een bewuste dag een berichtje combineerde met een aantal leuke foto’s. Foto’s van jou. Mooie herinneringen. Toen gebeurde er iets hoopgevends. Je opende het bericht binnen luttele seconden en bekeek de  foto’s die ik je stuurde. Een hele reeks blauwe vinkjes! Ik zag ze een voor een van wit, plop, plop, plop, zo naar blauw veranderen. Ik kon mijn ogen bijna niet geloven.

Die blauwe vinkjes gaven hoop. De hoop die ik zo keihard nodig heb om te blijven geloven in het wonder van jouw terugkeer. De dag dat je voor me staat en je armen om mij heen slaat. Mijn tranen afveegt en zegt dat het je spijt dat je mij zo lang uit jouw leven geweerd hebt. En dat ik jou dan in mijn armen neem om je nooit meer los te laten en zeg dat het  goed is. Dat we de verloren tijd ruimschoots zullen gaan inhalen. Dat ik je niets kwalijk neem, dat ik het begrijp dat je niet anders kon.

Werd ik overmoedig? Die maand daarna stuurde ik nog meer foto’s en ook een grappig filmpje. En ja hoor, weer raak! Ik was zo blij, het voelde bijna als écht contact. Dus brandde ik van verlangen om nog meer te sturen en kon ik het niet meer opbrengen om een paar weken te wachten. Daar ging het mis. Geen mooie blauwe vinkjes, maar slechts één wit vinkje bleef me venijnig aanstaren. Je profielfoto werd blanco. Geen vrolijk gezichtje meer, geen selfie met getuite lippen of een verlegen lach.

Nu is die hoop – hopelijk tijdelijk – vervlogen. Dat maakt dat ik weer rond hink als een gewond dier. . Weliswaar met onzichtbare wonden waardoor  niemand ziet hoe ik mij voel. Zelfs degenen niet die heel goed kijken. Huilen doe ik niet. Huilen zorgt voor wallen en wallen zorgen voor vragen. Vragen die ik niet meer wil beantwoorden. Het heeft  geen zin. Het sussen, troosten, kalmeren, het verdween toch al enige tijd langzaam naar de achtergrond. Mensen krijgen daar genoeg van. Het leven gaat door.

Ik zal mezelf moeten herpakken anders gaat het fout en dat gun ik de dader niet. Daarom zal ik voor de zoveelste keer terugvechten en die zware kei denkbeeldig in mootjes hakken en stukje voor stukje vergruizen. Omdat het moet. Omdat ik geen andere keus heb. Omdat ik er wil zijn als je straks voor de deur staat. Want die dag gaat zeker komen!

Liefs,

mama

X

Lees de andere columns van Nicola:

14 Antwoorden

  1. Cindy

    Ik ben zo ontzettend op, leeg. Heel mijn leven is als een kaartenhuis ingestort de laatste 2 jaar. Mag ik vragen waar jullie de kracht uit halen om door te gaan? Sorry voor mijn negatieve lading. Ik was altijd zo vol energie, mijn glas altijd helemaal vol maar nu?

    • Nicola

      Beste Cindy,

      Ik haal kracht uit mijn werk en de fijne medewerkers die ik heb. Daar put ik veel energie uit en als ik eerlijk ben dan denk ik dat ik niet zo succesvol zou zijn als ondernemer als ik minder tijd had gehad. Het spreekt voor zich dat ik het liever andersom zou hebben: minder succesvol maar wel een innige band met mijn dochter. Daarnaast heb ik veel lieve vrienden die altijd voor mij klaar staan. En natuurlijk de band met mijn andere dochter die meer dan goed is. Ik haal energie uit positieve mensen, negatieve mensen heb ik zoveel mogelijk uit mijn leven geweerd.
      De leegte herken ik zeker, die voel ik iedere dag. Maar ik vul het met de positieve dingen die er gelukkig ook zijn! Omring je met mensen die van je houden. Dat helpt echt!

    • Angelica

      Lieve Cindy,
      Hou vol en hou hoop!
      Als ervaringsdeskundige ben ik 2 jaar door een ware hel gegaan. Het is niet te omschrijven, ik weet helaas hoe machteloos het voelt en hoe onrechtvaardig het is.
      Blijf goed voor jezelf zorgen, door over je situatie te praten met iemand die je vertrouwt. Vraag evt om hulp aan naasten/CJG/POH en verdiep je in de materie.
      Wees extra lief voor jezelf.
      Ouderverstoting is kindermishandeling.
      Er zijn middelen/trajecten die ingezet kunnen worden bv via Veilig Thuis/Jeugdbeschermingstafel, denk aan VSV trajecten of psychologen voor de kinderen. Dat kost wel veel geduld, tijd en energie.
      Uiteindelijk is het aan de kinderen om van iemand te horen dat ze een vader en moeder nodig hebben.
      Dat ze weer mogen of durven voelen, zodat ze kunnen gaan helen en durven toegeven aan de diepste/verborgen wens om ook met de verstoten ouder contact te hebben.

      Ik ken je niet maar wens je veel sterkte en kracht toe. Dat je dit bericht stuurt getuigt al van veel moed en veerkracht. 🍀

  2. Margje

    Ook helaas bij mij herkenbaar. Het contact met mijn beide meiden verloren tijdens de vechtscheiding met mijn narcistische ex.
    Na 22 jaar huwelijk op aanraden van mijn dochters vertrokken; ze vertelden me dat ze bang waren dat ze mij na een volgende woedeuitbarsting van mijn man uit het ziekenhuis zouden moeten halen.
    Na mijn vertrek ging hij van zeer dominante vader in de slachtofferrol. En zo ging hij en zijn ouders het verantwoordelijksgevoel van mijn dochters misbruiken.
    “Mem redt zich wel, maar we moeten nu eerst er voor heit zijn” zeiden ze.
    Daarna hebben ze steeds meer afstand van mij genomen en mij steeds meer uit hun levens geweerd. Het is nu 9 jaar geleden.
    Bijna 9 jaren niets meer van mijn jongste gehoord of gezien. Zij heeft mij met echt alles geblokkeerd.
    De oudste heeft het nog een keer geprobeerd, een paar maanden contact gehouden.
    Bleek stiekem geweest te zijn. Ze had het “thuis” niet durven te vertellen. Nadat het “thuis” bekend was geworden, vertelde ze me dat haar vader en zusje erg kwaad op haar geworden waren. Daarna kwam mijn oudste dochter weer met allerlei verwijten, de een nog onredelijker dan de ander.
    Voor mijn gevoel om haar gedrag naar mij te rechtvaardigen. Dus ook geblokkeerd met alles. Ondertussen heb ik via via vernomen dat ik oma geworden was, opnieuw verdriet.
    Want ja, ook dat werd/is mij ook ontnomen.
    Ik kan gelukkig nu wel weer van mijn nieuwe leven genieten, maar het gemis, het verdriet en de hoop dat het misschien ooit weer goed komt, zal voor altijd bij mij blijven.

    • Nicola

      Dat stiekeme gedrag herken ik. Heel kenmerkend. Hoeveel moeders en vaders zijn er eigenlijk die zoveel leed met zich meedragen? Ik schrik er iedere keer weer van.

  3. Carola

    Heel herkenbaar, ik heb zelf een moeizame scheiding gehad en mede door instanties vervreemd van mijn kinderen. Echt verstoten ben ik gelukkig niet maar mijn partner is wel een verstoten ouder. Ik zie de pijn en het verdriet maar ook de woede. In mijn partner zijn geval speelt zijn ex partner mooi weer naar de buitenwereld. Zij heeft een handicap en onlangs een boekje over kinderen met een handicap die mee willen doen in het normale leven, uitgebracht. Ze houdt lezingen dat er meer aandacht voor kinderen met een handicap moet komen en heeft een eigen website. Ondertussen hitst ze de kinderen tegen hun vader op en stelt zichzelf als slachtoffer op. Ik mag geen namen noemen vanwege smaad en laster maar mijn handen jeuken. Hoe kan iemand zich zo ontzettend mooi voordoen als lieve zorgzame moeder die meer aandacht voor gehandicapte kinderen vraagt ondertussen haar eigen kinderen mishandelt. Ouderverstoting is kindermishandeling!!!!!!!!!!! Lieve M en S ik hoop toch ooit dat jullie de kant van jullie vader te horen kunnen krijgen want weet dat hij jullie ontzettend mist en heel, heel veel van jullie houdt!

    • Nicola

      Dank je wel voor je reactie, Carola. Ouderverstoting is inderdaad kindermishandeling. Het is een misdaad. Ik hoop dat we krachten kunnen bundelen en dit gemene fenomeen meer onder de aandacht kunnen brengen.

  4. Evert Bergshoeff

    Dat liefde zoveel pijn kan doen,
    dat de warmte zo koud voelt,
    dat je aanwezigheid veel groter is door het gemis.
    Dat de waardeloze stroom van selfies, nu zo ongekend kostbaar voor mij is.
    Dat de rijke herinnering zo af steekt bij een lege toekomst.
    Ik mis je ook al ben je altijd in mijn hoofd, en zover de warmte van kilte is, zo geloof ik onze afstand niet. Dit is niet de echte jij. Zo heb ik jou nooit gekend. En dit past zo niet, bij wie jij wil zijn. Dat weet ik zeker.

  5. Ingrid Joosten

    Helaas zo herkenbaar……. en in mijn geval zijn het 3 kinderen die ik sinds mijn scheiding al niet meer heb gezien…… jarenlang kaarten en brieven gestuurd met vragen waarom ik niets meer van ze hoorde waarop geen reactie kwam tot er uiteindelijk na 10 jaar een reactie van één van mijn dochters kwam per mail die me schreef: pappa heeft ons verteld dat je vertrokken bent omdat je ons zat was!
    Ik was 25 jaar met een narcist getrouwd en dat was de reden waarom ik tenslotte ben vertrokken en een scheiding heb aangevraagd. Ik kon het niet langer meer volhouden om dagelijks vernederd, gekleineerd en fysiek mishandeld te worden. Na mijn vertrek is mijn ex-man in de slachtofferrol gaan zitten en werd alle schuld naar mij toe geschoven wat uiteindelijk geresulteerd heeft in ouderverstoting door alle drie mijn kinderen. Inmiddels heb ik de hoop opgegeven dat er nog contact zal komen….. ik heb allerlei pogingen ondernomen zelfs een mediator ingeschakeld die gespecialiseerd is in ouderverstoting na scheiding, maar helaas op alles is afwijzend gereageerd.

    • Nicola

      Wat vreselijk Ingrid. Hoe is het toch mogelijk dat iemand zo’n verderfelijke invloed kan uitoefenen. Het is een misdaad, dat is het! Blijf toch hoop houden, al is het maar een klein stipje op de horizon.

    • Nicola

      Bizar dat er zoveel mensen rondlopen waarvan we niet weten dat ze zoveel pijn lijden. Ik hoop toch zo dat hier meer aandacht voor komt. Houd vol svp, net als ik.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.