Waarom kinderen niet openstaan voor het verhaal van de verstoten ouder

geplaatst in: Ouderverstoting | 37

Kinderen die na een scheiding een ouder verstoten zijn gaan geloven dat alle narigheid, stress en ellende in hun leven door die ouder wordt veroorzaakt. Dat heeft de ‘controlerende’ ouder er subtiel ingeprent door alles wat met de andere ouder te maken heeft negatief uit te leggen en hem of haar consequent zwart te maken. De controlerende ouder bedient zich van uitgekiende strategieën waardoor het kind steeds meer afstand neemt van die ‘slechte’ ouder. Tegelijkertijd pretendeert de controlerende ouder zelf de meest liefdevolle, zorgzame en beschermende ouder te zijn die er bestaat. Vervreemde kinderen denken dat ze het zonder – de liefde van – deze ouder niet redden in het leven en doen daarom angstvallig wat die van ze verlangt.

Een effectieve methode om een wig te drijven tussen het kind en de andere ouder, is door die ouder richting het kind consequent in een kwaad daglicht te stellen. Alles wat die ouder doet, vindt of zegt wordt door de controlerende ouder negatief uitgelegd of verdraaid. Als dat niet het gewenste effect heeft wordt er zwaarder geschut ingezet, zoals regelrechte leugens of valse beschuldigingen (van mishandeling of misbruik). Heel geraffineerd, zowel met als zonder woorden, wordt het kind besmet met de gedachte dat die andere ouder niet deugt, niets om het kind geeft, niet beschikbaar en zelfs gevaarlijk is.

Authentieke herinneringen worden gewist

Herinneringen van kinderen aan leuke gebeurtenissen met de andere ouder worden vervormd of overschreven door ‘nieuwe’ herinneringen. Stuk voor stuk buigt de controlerende ouder die om naar onplezierige, pijnlijke of teleurstellende belevenissen die nooit hebben plaatsgevonden. Vooral jonge kinderen (tussen 7 en 12 jaar) zijn gevoelig voor suggestieve informatie en ontwikkelen gemakkelijk valse herinneringen aan nooit-gebeurde voorvallen. Onderzoek door de Universiteit Maastricht toont dat aan. Daar komt bij dat jonge kinderen de bron vergeten van hun herinneringen. Als een gebeurtenis hen is aangepraat, weten ze dat niet meer en denken dat het hun eigen, authentieke herinnering is. Ze zijn ervan overtuigd dat het echt gebeurd is, zelfs als het zeer onwaarschijnlijke gebeurtenissen zijn.

Bang gemaakt voor papa

Een beproefde methode bij ouderverstoting is om de kinderen te betrekken bij persoonlijke zaken en volwassene problemen waar ze niets mee te maken hebben of (nog) niet begrijpen. De controlerende ouder zet zichzelf neer als slachtoffer (van de andere ouder) waardoor kinderen medelijden krijgen en zich verantwoordelijk voelen om die ouder te helpen en te beschermen.

Ter illustratie enkele uitspraken van de kinderen van Fabian uit het raadsonderzoek. Ze zijn dan 15 en 13 jaar oud en hebben al zes jaar geen contact met hun vader. Ze woonden na de scheiding bij hem, maar zijn ex deed valse aangiften en wist zich zo de kinderen toe te eigen. Sindsdien wonen ze bij haar en beweert zij dat ze is gevlucht omdat Fabian haar jarenlang zou hebben mishandeld en misbruikt. In werkelijkheid beëindigde hij de relatie omdat zij vreemdging.

‘Papa blijft ons lastig vallen’

Onafhankelijk van elkaar vertellen de kinderen dat hun ouders uit elkaar zijn omdat ‘papa mama heel veel pijn deed’. De dochter (15) weet allerlei bizarre details te vertellen over de zogenaamde mishandelingen van haar moeder door haar vader. ‘Dat mama met een honkbalknuppel werd geslagen en regelmatig op een matje in de kelder moest slapen.’ Ook zou haar vader gedreigd hebben hun moeder dood te maken met een kapmes. Zelf heeft de dochter geen nare dingen met haar vader meegemaakt ,zegt ze. ‘Maar door wat ze weet wat mama heeft meegemaakt, is ze bang van hem.’

De zoon (13) vertelt dat ze na de scheiding een tijdje bij hun vader woonden, maar ineens was hij weg en liet hij niets meer van zich horen. Dat klopt, Fabian werd gearresteerd tijdens een schooluitje waar zijn zoon (toen 7 jaar) bij was. Dit als gevolg van de valse aangiften door de ex. De zoon voelt zich in de steek gelaten en is boos op zijn vader. ‘Nu hoeft contact voor hem niet meer.’

Over de kaarten die Fabian regelmatig aan zijn kinderen stuurt zeggen ze allebei dat ze niet snappen wat hij daarmee wil bereiken. ‘Hij kan wel mooi doen met zijn kaarten’, maar ze vinden het omkoping. Ook ‘geloven ze hun vaders verdriet niet, want vroeger lachte hij bij verdriet, als hij hun moeder pijn deed’. De zoon mist ‘passie’ bij wat zijn vader schrijft en zegt dat alleen geld belangrijk is voor zijn vader. Het zijn exact de uitspraken en woorden die de ex ook gebruikt…

Beide kinderen vertellen de raadsonderzoeker uitgebreid over de rechtszaken die hun vader steeds weer aanspant tegen hun moeder en ‘hoe verdrietig mama dat maakt’. Na alles wat hun vader hen heeft aangedaan blijft hij mama maar dwarszitten. Nu wil hij hun spullen in huis afpakken en wil hij geld van mama, maar dat is er niet. Allebei de kinderen vinden het allemaal heel eng.

‘Ik wilde het vertellen om mama te helpen’

Het kinderverhoor bij de rechter vond de zoon moeilijk om te doen (hij was toen 11 jaar). Door te vertellen wat hij had meegemaakt wilde hij mama helpen. Hij wil rust voor zijn moeder en dat zijn vader stopt met hen lastig te vallen. De advocaat van Fabian die zat te wachten voor de zitting ziet de zoon na het gesprek naar buiten komen. Hij had nerveus naar zijn moeder gekeken, die hem toebeet: ‘Ik hoop dat je daarbinnen duidelijk genoeg bent geweest!’ Toen de dochter even later ook naar buitenkwam was ze razend. De rechter was bazig riep ze en het gesprek was volgens haar ‘niet goed gegaan’.

Stress, pijn en verwarring

Kinderen die slachtoffer zijn van ouderverstoting hebben geen idee dat hun geest is vergiftigd. Ze weten niet dat al die afschuwelijke gedachten en gevoelens over de andere ouder niet van henzelf zijn, maar de negatieve emoties van de controlerende ouder over de ex-partner die op hen worden geprojecteerd. Dat veroorzaakt zo veel onrust, angst, pijn en verwarring dat kinderen niet meer goed functioneren en problemen krijgen. Het gaat niet best op school, ze worden gepest of pesten zelf, het loopt niet lekker met vriendjes en vriendinnetjes en vaak zijn er ook lichamelijke klachten. Zo ook bij de kinderen van Fabian. De controlerende ouder grijpt deze problemen dankbaar aan als ‘bewijs’ voor hoe de andere ouder het leven van de kinderen letterlijk verziekt.

De stress en het loyaliteitsconflict wat oudervervreemding bij kinderen veroorzaakt is extreem. Ze weten zich geen raad met de heftige gevoelens en zien uiteindelijk maar één uitweg; ze verstoten hun ouder. Uit pure zelfbescherming mijden ze voortaan ieder contact, want als dat stopt, stop ook het conflict, de pijn en het verdriet…

Voor een vervreemd kind is ouderverstoting het antwoord, niet het probleem!

Elk kind wil na een scheiding gewoon contact hebben met beide ouders, van ze houden en bij ze zijn. Ook vervreemde kinderen willen – diep in hun hart – (graag) bij de verstoten ouder zijn. Maar die gedachte mogen ze simpelweg niet hebben. Deze kinderen zijn beroofd van hun vermogen zelfstandig na te denken en geprogrammeerd om kritiekloos te vinden wat de controlerende ouder vindt. Ze zijn – zonder het te beseffen – volledig afhankelijk gemaakt van deze ouder. Dit in tegenstelling tot ‘gezonde’ ouders die hun kinderen juist zullen stimuleren om onafhankelijk, zelfstandig en kritisch te zijn en aanmoedigen om zelf na te denken en een eigen mening te vormen. Vervreemde kinderen hebben geen idee hoe ze gemanipuleerd worden en denken werkelijk dat ze alle beslissingen – over contact met de andere ouder – zelfstandig nemen en de controlerende ouder hen daarin volledig vrijlaat.

Macht en controle, overal en altijd

De controlerende ouder wil niet alleen de macht en zeggenschap over de relatie van het kind met de andere ouder, maar over hun hele leven. Voor de buitenwereld onzichtbare en niet-uitgesproken ‘regels en afspraken’ houden vervreemde kinderen volledig in de greep van de controlerende ouder. Altijd en overal! Ook als die ouder fysiek niet aanwezig is, zullen deze kinderen zich keurig aan de – ongeschreven – regels houden. Ze denken echt dat ze zonder de controlerende ouder – en diens naaste familie, het zogenaamde ‘regime’ – compleet verloren zijn en doen alles om verzekerd te blijven van hun liefde en goedkeuring.

Ouderverstoting is als een sekte

Ouderverstoting is vergelijkbaar met een sekte. Vervreemde kinderen zijn volledig in de ban van hun leider (de controlerende ouder) en verheerlijken slaafs alles wat die vindt, zegt en doet. De controlerende ouder maakt, net als een sekteleider, gebruik van brainwashtechnieken om het kind aan zich te binden en exclusieve liefde, toewijding en gehoorzaamheid af te dwingen. Iedere vorm van contact met de verstoten ouder is verraad van het allerergste soort en wordt direct afgestraft door de psychische druk op te voeren.

Vervreemde kinderen kunnen geen kant uit en zitten gevangen in het ziekmakende ouderschap van de controlerende ouder. En dit onder het mom van ‘bescherming, liefde en houden van’. Niet voor niets wordt ouderverstoting ook wel geestelijke mishandeling met een knuffel en een lach genoemd…

Verder lezen over ouderverstoting?

Bestel mijn boek Emotioneel gevangen – over ouderverstoting nu met ‘nieuwjaarskorting’ en betaal slechts € 25,- in plaats van € 29,75! Ga naar de afrekenpagina en gebruik de kortingscode nieuwjaar2022.

Bronnen:

37 reacties

  1. Henriëtte

    Beste Allemaal;
    Dank voor jullie openhartigheid. Ondanks dat ik het vreselijk vind dat mensen elkaar dit aandoen put ik er ook een beetje troost uit.
    Heel dom en naïef heb ik lange tijd gedacht dat ik de enige was die dit overkomt.
    Mensen die het bestaan van dit niet kennen begrijpen het niet en ik zie ze letterlijk denken dat er vast wel een reden zal zijn waarom oudere kinderen geen contact meer met hun moeder willen hebben.
    Of mensen hebben medelijden en zeggen dat ze wel weer komen als ze ouder en wijzer zijn.
    Dus voor de buitenwereld zet ik tegenwoordig mijn masker op; maar diep van binnen ben ik eigenlijk al dood en leef ik op de automatische piloot.
    Het enige wat mij op de been houdt is de zorg voor mijn hondenmaatjes Rox en Toby;(Zwitserse witte herdershond en een teckel). Om eerlijk te zijn weet ik niet of ik nog op deze aardbol zou rondlopen als ik hen niet had.

    Net als Brigitte heb ik sinds 3 jaren helemaal geen contact meer met onze 2 jongvolwassen zonen; (24 en net 22 jaar). De oudste heeft mij zelfs volledig geblokkeerd op WhatsApp en kan ik hem ook niet meer volgen op facebook. De laatste keer dat ik de moed had verzameld na een periode van rust contact te maken ontving ik na eerst dagen niets te horen een afwijzing en werd ik zelfs beticht van “stalking”.
    Naast de shock; enorme pijn en verdriet door zijn reactie wilde ik op dat moment eigenlijk niet meer leven. Je bevind je gevoelsmatig zo in een zwart gat.
    Is dit mijn kind die ik 20 jaren liefdevol heb opgevoed en waar ik tot de scheiding nog nooit een probleem mee heb gehad?
    Bij het lezen van zijn reactie herkende ik zelfs de verwijten, spreektaal en uitingen van mijn ex en besef ik nu pas ik dat het allemaal geen zin heeft zolang onze zonen onder de macht en invloed staat van hun manipulerende vader.
    Hoe kan ik hen iets kwalijk nemen als ik zelf ook heb toegestaan me jarenlang te laten manipuleren? Bovendien zijn jongens emotioneel iets trager dan meisjes en ontwikkelen hersens zich door tot hun 25 ste jaar volgens professor Scherder.

    Na een relatie van 33 jaren heb ik er nog 19 jaren over gedaan de moed te verzamelen om 5 jaren geleden de scheiding aan te vragen en ook door te zetten.
    Mijn ogen gingen pas open toen ik fysieke problemen kreeg en in een periode van 3 jaren tijd 11 operaties heb moeten ondergaan. Door de langere periodes in het ziekenhuis en heel veel nadenken wist ik dat ik mezelf alleen kon redden door weg te gaan en een nieuwe start te maken. Ik wilde niet meer terug naar een partner die mij manipuleert, vernederd, en minacht en mij zelfs wekenlang kon negeren als ik weer eens het lef had gehad kritiek te geven.
    Dit alles tezamen met veelvuldig vreemdgaan en de wekelijkse machtsspelletjes waren voor mij de druppel. Communicatie was gewoonweg niet mogelijk en mijn verzoeken voor huwelijk therapieën werden belachelijk gemaakt. Volgens mijn ex zijn psychiaters er alleen om hun portemonnee te spekken over de ellende van anderen. Je bent per slot van rekening zelf verantwoordelijk voor brood op de plank en dat gaan zij ook niet voor je doen zie hij altijd.

    Omdat ik wist waar hij toe in staat was en om de lieve vrede te bewaren heb ik voor onze zonen er zelfs aan meegewerkt de gezamenlijke koopwoning Gratis/ zonder uitkoop aan hem over te dragen; ( deze had destijds anders verkocht moeten worden).
    Bovendien had onze oudste zoon eerst aangegeven daar te willen blijven wonen gedurende zijn studie op de UVA en onze jongste wilde met mij mee verhuizen. Ik was dan ook zeer verbaasd maar ook teleurgesteld dat 3 maanden na de scheiding en verhuizing onze oudste zoon toch ineens besloot in Amsterdam te gaan wonen.
    Het contact met mijn oudste werd toen al minder en als ik hem zag kreeg ik verwijten over hoe zwaar zijn vader het wel niet had en werd ik als boeman neergezet omdat ik diegene was geweest die de scheiding heeft doorgezet.

    Onze jongste zoon heeft ADD met kenmerken PDD-NOS en had gedurende zijn jeugdjaren 1 op 1 begeleiding nodig. Mijn ex kon daar niet mee omgaan en was er een kampioen in geworden zichzelf te onttrekken als het hem te “moeilijk “werd. Ik ben daardoor uiteindelijk noodgedwongen zelfs van een 4 daagse werkweek terug moeten gaan naar 2 dagen omdat zijn spijbelgedrag de spuigaten uitliep en de lijntjes met de scholen heel kort moesten worden gehouden. Ik haalde en bracht hem letterlijk dagelijks naar school en heeft hij uiteindelijk met veel pijn en moeite zijn VMBO-TL behaald op een speciaal onderwijsschool.

    Het ging allemaal pas echt mis toen ik 2 jaren na scheiding een rechtszaak won die ik noodgedwongen heb moeten aanspannen omdat mijn ex zich niet meer aan alimentatieafspraken hield en pensioenpapieren niet wilde terugsturen voor verevening. Naast de mentale druk heb ik 2 jaren lang moeten rondkomen van 63,= per week samen met onze jongste zoon.
    Achteraf bleek dat ik gedurende het scheidingsproces zo ernstig benadeeld was door de gezamenlijke advocate die wij hadden ingeschakeld dat zij zelfs een berisping heeft gekregen bij de orde van Advocaten.
    Mijn ex moest met terugwerkende kracht de te weinig betaalde partneralimentatie aan mij betalen en werd verplicht de pensioenpapieren ondertekend te retourneren voor verevening zoals in convenant was vastgelegd.
    Desondanks heb ik er niet veel profijt van gehad en moest ik het grootste gedeelte afdragen aan de belastingdienst en alle ontvangen huurtoeslag terugbetalen.

    De jongste had mentaal veel problemen na de scheiding en zat op een gegeven moment 20 uur per dag te gamen. Na onenigheid hierover vertrok hij boos naar zijn vader die hem binnen 2 dagen zonder overleg had overgeschreven op zijn adres.
    Dat was het begin van het einde!
    Doordat de controle bij zijn vader minimaal was ging hij weer spijbelen en heeft hij intussen meerdere werkgevers versleten. In de eerste periode na verhuizing naar zijn vader had ik nog stiekem contact en liet hij me zelfs meermaals doorschemeren dat hij soms angst voor hem had. Ik mocht absoluut niet vertellen dat wij contact hadden. Uit angst hem te verliezen heb ik daaraan meegewerkt.
    Het kwam allemaal uit toen hij plotseling in het ziekenhuis belandde en ik erachter kwam dat mijn ex niet eens het fatsoen had mij als moeder te informeren. Mijn jongste stuurde me doodleuk een filmpje via WhatsApp vanuit een ziekenhuisbed aangesloten aan een infuus.
    Vreselijk boos heb ik geprobeerd met mijn ex een gesprek aan te gaan; maar elke poging werd gesaboteerd en geweigerd. Ten einde raad had ik de moed verzameld om naar mijn oude huis te rijden en aan te bellen met het idee dat hij het gesprek dan wel moest aangaan. Als zijn nieuwe partner er niet bij had gestaan had hij me neergeslagen; zo boos was hij.
    Hij was inmiddels na veel daten alweer een nieuwe relatie aangegaan die al na een paar maanden bij hem is ingetrokken. Dit blijkt ook een dame te zijn die 20 jaren plus in Griekenland heeft gewoond en zonder bezittingen is moeten “vluchten” voor haar Griekse ex.
    In eerste instantie was ik daar blij mee en hoopte dat zijn aandacht voor mij en onze zonen dan zou afnemen. Maar daar heb ik me in vergist.
    Dit heeft hem alleen maar versterkt onze zonen nog meer tegen me op te zetten.

    Herhaaldelijke verzoeken om samen in gesprek te gaan met een onafhankelijke derde erbij weigert hij pertinent; zelfs nadat onze jongste hem dat gevraagd had.
    Intussen krijg ik via via te horen dat hij tegenover haar en onze zonen doet alsof ik “ziek en gestoord” ben en speelt hij tegenover haar en onze zonen de onschuld en zet hij zichzelf neer als het zielige slachtoffer. Hij verdraait letterlijk allerlei zaken waaraan hij zichzelf gedurende onze 33 jarig durende relatie zelf schuldig aan heeft gemaakt.
    Ook gebruikt hij zijn betere financiële positie en hebben beide zonen geld van hem geleend en is onze jongste bang weer te moeten verhuizen; (waar zijn vader meermaals mee heeft gedreigd). Hij koopt als het ware zijn gelijk en liefde.

    En hoe harder ik probeer in gesprek te komen; Of bewijzen probeer aan te voeren; hoe vaker ik de deksel op mijn neus krijg.
    Ik wordt letterlijk genegeerd en besef dat dit alleen maar schade aan mezelf toebrengt en mijn ex eigenlijk nog steeds controle heeft over mij door zijn machtsspelletjes te blijven continueren over de ruggen van zijn eigen zonen.
    Hier ben ik zo ziek van geworden dat ik uiteindelijk hulp heb gezocht en is er intussen naast een zware depressie PTSS vastgesteld.
    Na 3 jaren dwalen bij de GGZ heb ik sinds kort eindelijk een therapeute gekregen die mij begrijpt en soortgelijke ervaringen heeft meegemaakt in haar eigen familie.
    Dit maakt echt het verschil!!!

    Zoals Monique ook beschrijft is er zelfs onder hulpverleners te weinig bekend over dit fenomeen en daarom zijn ze ook niet altijd in staat de juiste hulp te bieden; laat staan begrip tonen.
    Dat er hier een mogelijkheid is dit met andere lotgenoten te delen doet me goed.
    Maar als moeder blijf ik me ook druk maken over de gevolgen en schade die dat onze kinderen toebrengt.
    Samen staan we sterk en blijf hoop houden!!!

  2. Chris

    Verdrietig genoeg zie ik mijn dochters al 10 jaar niet meer, waarvan de eerste 3 jaar sporadisch. Waar twee vechten hebben twee schuld. In mijn geval werd alle schuld mijn kant uit geschoven.
    Ouderverstoting gevoedt door mijn ex-vrouw, een meesteres in manipulatie, haar familie en vrienden.
    De meiden weten niet beter meer dan dat alles aan mij lag. Kan en mag alleen hopen dat ze ooit de geestelijke vrijheid krijgen om open te staan voor mijn kant.
    Ook haar familie en ooit gezamenlijke vrienden weten niet beter. Want geen wederhoor.

    Stuur elke verjaardag een kaart naar het enige adres toe wat bij mij bekend is, met kerst een berichtje in de krant bij familieberichten. Opdat men weet dat er nog steeds een vader is.
    Financieel bijna tot de afgrond gebracht. Intussen na 10 jaar weer in staat om een leven op te bouwen.
    Gelukkig wel mensen om mij heen die weten hoe het echte verhaal in elkaar steekt.

    De hoop opgegeven dat de vader dochters relatie hersteld wordt.
    Maar het touwtje hangt bij mij uit de brievenbus. Ze kunnen altijd naar binnen. Naar hun vader, die net zo belangrijk is als hun moeder maar het niet kan en mag zijn.

    Macht over mensen en kinderen uitoefenen is slecht, heel slecht met een enorme niet te overziene psychische tot gevolg.

    Ongewild week je je zelf los van het verleden, jouw kinderen want het leven gaat door hoe rot dit ook is.
    Een uitermate pijnlijk proces wat in mijn geval nog niet afgerond is.
    Slechte nachten, dromen, spontane huilbuien komen nog steeds voor en ik hoop dat deze nog lang blijven want dan ben ik nog steeds vader!

    Een vader die geen vader mag zijn……

    • Monique

      Heel verdrietig om te lezen Chris. Geef echter de hoop niet op en blijf vooral die berichtjes sturen/plaatsen, ook al komt er geen reactie. Volwassen vervreemde kinderen die – vaak na vele jaren – weer in contact komen met hun verloren ouder, zeggen allemaal hoe belangrijk die ‘tekenen van leven’ waren. Veel sterkte! Monique

  3. M

    Staat er ook ergens iets over contact herstel mogelijkheden. Ik zie mijn dochter niet meer vanaf haar 14de , ze is nu bijna 22 en ik zou denken dat een volwassen brein mogelijk anders werkt, ik kan nergens artikelen hierover vinden

    • Monique

      Beste M., Het is een logische gedachte dat je dochter op deze leeftijd met een meer volwassen blik naar de situatie zou kijken en mogelijk openstaat voor contactherstel. Echter door de jarenlange manipulatie en beïnvloeding heeft het negatieve beeld van haar moeder zich heel stevig vastgezet in haar brein. Tegelijkertijd heeft het onafhankelijk en zelfstandig denken bij vervreemde (volwassen) kinderen zich dikwijls onvoldoende kunnen ontwikkelen. Deze kinderen zijn – zonder zich daarvan bewust te zijn – ook als volwassene psychisch afhankelijk van de dominante ouder. Daarnaast spelen nog allerlei andere factoren een rol in welke mate jouw dochter eventueel openstaat voor contact met jou of daarin wellicht zelf het initiatief neemt. Deze factoren verschillen per situatie.
      In mijn boek Emotioneel gevangen ga ik wel dieper in op deze en andere aspecten van ouderverstoting.
      Houd moed!

  4. Milena

    Hallo,

    Ik zelf doe de opvoeding van mijn eigen dochter al vanaf geboorte alleen, contact vader ging moeizaam, mediation liep stroef eindigde tot 2x tot een rechtzaak. Mijn dochter was net 3 jaar toen de eerste rechtszaak kwam, jeugdzorg en de kinderbescherming kwam met frequent contact 1x in de week een dag, de rechter bepaalde zaterdag op zondag 1x in de twee weken, wel eens waar eerst een opbouw van 2x 2uurtjes, 2x 4 uurtjes, 2x 6 uurtjes daarna blijven slapen. Het bleef eerst bij de 2x 2 uurtjes en kwam weer tot een rechtszaak, daarna werd alsnog gestart met de opbouw.
    Mijn ex heeft het krap aan een jaar volgehouden en liet zijn advocaat een brief aan mijn toen 4 jarige dochter sturen dat het beter was dat ze bij mij bleef omdat wij teveel ruzie zouden maken, ik haar tussen anderen en hem inzette enz enz. Terwijl ik mij juist over onze issues heen heb gezet zodat zij haar vader kan leren kennen, zijn vriendin had daar blijkbaar moeite mee en het contact stopte…

    Nu ze 13 jaar is en hij via via gehoord zou hebben dat ze contact met hem wou en hij dat ook graag wil, is hij al op onderzoek uit gegaan, een mediator in mijn woonplaats benaderd en die is bereid ons te helpen, hij er vanuit ging ik geen rechtszaak zou willen mede vanwege de kosten ervan. Hij het niet over het verleden wil hebben, alleen zijn dochter wil leren kennen. Ik ben van mening dat hij dat vertrouwen bij haar terug moet winnen en dat kan niet zonder het 1 en ander uit te hebben gesproken, helemaal nadat er bijna 10 jaar geen contact is geweest.
    Ook zei hij en ach ze is nu 13 dus zij zelf mag beslissen, hij en ik eigenlijk geen contact hoeven te hebben. Ik heb om een mail adres gevraagd om mijn mening hierover te mailen ook dat wij nog bezig zijn met ggz, hij maar contact met hun moet opnemen waarom het nu beter voor haar is om nog even geen contact te hebben.. Wat doet hij, hij benaderd haar via messenger, dat hij er voor haar wil zijn, waarop zij zei, er voor mij willen zijn, waar was je de afgelopen jaren dan? Waarop hij zei je moeder hield dat tegen. Gelukkig kwam ze naar me toe hiermee en ze: hij denkt niet aan wat er voor nu goed is voor mij en volgt weer alleen zijn eigen kop. Ik wil hiermee zeggen dat het ook anders kan zijn gelopen, dan dat er 1 ouder voor zorgt het kind een ouder niet meer wil zien.
    Mijn huidige partner zit nu wel in een situatie dat hij zijn jongens niet meer ziet, loyaliteit richting moeder en haar vriend die de kids in materiële zin omkoopt, ik kan hier nu niet veel over zeggen omdat zij nu een rechtszaak heeft aangespannen om hem uit zijn ouderlijke macht te zetten, terwijl zij de kinderen bij hem vandaan houdt en hij er toch altijd voor zijn jongens was…Zij met plezier bij mij thuis kwamen en ineens niet meer… Graag zou ik tips voor mijn vriend willen, waar hij rekening mee kan houden in zo’n rechtszaak. Vriendelijke groet een bezorgde bonus moeder (Milena)

  5. M

    Zal wel zijn dat ik als ouder heb gefaald, dat de kinderen mij geen mama meer noemen, niet meer mag knuffelen, ik word uitgescholden en middelvingers naar mij worden opgestoken. Ik mag wel met ze naar een pretpark, maar mis mijn kinderen om mij heen en wil ze graag knuffelen. Maar ik kan ze nooit bieden wat hun vader ze biedt. Ik ben de ‘boevrouw’. Zal het wel verdiend hebben om geen moeder meer te zijn. Als ik mijn kinderen geen stress en zorgen meer geef, dan doe ik dat om geen deel meer van hun leven uit te maken. Gewoon omdat ik van ze hou en het beste voor ze wil.

    • Monique

      Beste M., Maak jezelf geen verwijten dat jouw kinderen zich tegen je keren. Dit is geen natuurlijk gedrag van kinderen en – hoewel ik jouw situatie verder niet ken – lijkt het erop dat zij door je ex onder druk worden gezet om afstand van jou te nemen. Je bent en blijft altijd moeder van jouw kinderen. Veel ouders die hetzelfde meemaken als jij vinden veel herkenning en steun in mijn boek Emotioneel gevangen. Ik wens je veel sterkte en wijsheid!
      Hartelijke groet, Monique

  6. Rahana

    Hai, mijn naam is Rahana Soebrati. Ook slachtoffer van ouderverstoting. Ik ben bezig met slachtoffer hulp om lotgenoten met elkaar te verbinden en te helpen. Je mag me ook mailen op rahanasoebrati29@gmail.com.

  7. Céline

    Ik herken de horror en het patroon.
    Mijn moeder heeft mijn vader wijsgemaakt om het contact met zijn ouders te verbreken. Vervolgens heeft ze contact tussen mijn zusje en mij met onze vader dwars gelegen en er voor gezorgd dat wij hem gingen verstoten na hun scheiding.
    Mijn ex-man is mijn kinderen gek gaan maken en heeft ze weken en soms maanden bij mij weg gehouden. Dit allemaal onder de neus van Jeugdzorg omdat ik gesmeekt heb om hulp bij de Raad voor Kinderbescherming en er een Onder Toezichtstelling is gekomen.
    Echter kan niemand iets doen omdat vader geen gezag heeft. Dit is een foutje in het rechtssysteem wat tergend is. Hij is inmiddels nauwelijks meer in staat om voor zichzelf te zorgen, maar krijgt het wel voor elkaar om de negativiteit over mij in stand te houden. Gesteund door mijn familie die mij verbannen hebben en opdracht gegeven hebben aan andere familie-leden om mij volledig buiten te sluiten.
    Over leven en dood hoor ik via via. Mijn tweelingzusje schijnt verhuisd te zijn. Geen idee waar naar toe. Ik heb weer eens aan haar gevraagd om mij toe te laten in de nichten- en neven app, maar geen reactie. Mijn vader heeft zijn huis verkocht. Waar hij nu is? Geen idee.
    Ik hoorde dat mijn dochter zwanger was, zo’n vier weken voor haar bevalling. Men had afgesproken om mij niets te vertellen.
    Het is een wespennest bol staat van totaal uit contact gaan, gesprek weigeren, op afstand oordelen, roddelen, verstoten, straffen, en een totaal onvermogen om aan een relatie te werken lijkt wel. Een dikke streep er door en weg stoppen is een methode die blijkbaar werkt voor hun, maar totaal vernietigend is voor een normale en gezonde (sociale- en familiaire) ontwikkeling van mijn kinderen.
    En de hulpverleners zeggen allemaal dat ze niets kunnen doen, vinden het heel erg en wensen mij vervolgens sterkte, tot aan de edelachtbaren en de Rechtbank aan toe.
    Maar ik blijf geloven in zuiverheid en dat zurigheid en een ander het licht in de ogen niet gunnen zal leiden tot vergiftiging van degene die zo in het leven staat.
    Ik moet wel. Al wens ik een ander ondanks alles het beste.
    Het leven is (te) kort.
    Beleefdheid en zachtheid zou eigenlijk geen moeite hoeven zijn, maar dat geld niet voor iedereen heb ik ervaren. Ik voel mij soms een kapstok waar een aantal emotioneel-beperkten hun waandenkbeelden aan proberen op te hangen.

  8. Joke

    Ik ben een verstoten moeder van 2 volwassen kinderen. Het contact met de volwassen kinderen wil maar niet goed gaan. Heb ik weer contact met dochter, stiekem omdat vader anders lastig gaat doen. Zolang hij het niet weet gaat het goed. Komt ex erachter zie ik de afgang en stopt het weer. Zoon heeft gekozen voor zijn vader. Houdt wel contact met verjaardagen via appjes, meer niet. Toen dochter ging scheiden ben ik ingesprongen. Papa kon en wilde niet helpen, dus ben ik gebeld.
    Kortom zolang de narcistische ex leeft komt het niet goed tussen kinderen en mij. Inmiddels al 30 jaar. Kleinkinderen zie ik ook niet.
    Ben er intussen wel klaar mee. Leef mijn leven met man en maak er het beste van. Mijn tranen zijn op…

    • Brenda

      Dit lijkt erg veel op mijn verhaal, mijn tranen zijn er nog steeds, ik geen pijn en verdriet maar soms beheerst het mijn dag. Sterkte allemaal. 💕

  9. Esther

    Ik zit in een soortgelijke situatie. Alleen de andere partij zijn de schoonouders van mijn dochter. Mijn dochter is volwassen, maar heeft een beperking. Overal sta ik met mijn rug tegen de muur…. Dit is de grootste nachtmerrie van mijn leven. Mijn dochter was 8 maanden zwanger toen ze wegliep en mijn kleindochter is nu 4 maanden.

  10. Lotte vd Meulen

    Dag Monique, ik ben een moeder van twee kinderen van 20 en 17 in dezelfde positie. Mijn oudste kind (dat bij vader woont) heb ik al 2 jaar niet gezien, hij blokkeert alle contact. Ik begrijp dat jij een boek hebt geschreven over dit onderwerp? Graag kom ik met lotgenoten in contact. Lotte

  11. Coen Kooij

    Goedemorgen,
    Graag kom ik in contact met ouders die in dezelfde situatie zitten en hoe daar mee om te gaan.
    Wens iig. iedereen die zich hierin bevindt sterkte en wijsheid toe.

    Met vriendelijke groet
    Coen

    • Ron legemaate

      Hoi Coen,

      Ik geef je het adres van mijn man . Wij zitten hier al 10 jaar in helaas mijn naam is Daphne. Maar ik vul mijn man zijn naam in. Sterkte !

  12. Afke

    Hallo Monique,
    Hier ook een verstoten moeder…wist het alleen niet en had steeds nog hoop dat hij terug zou komen, inmiddels al 12 jaar. Ik ben me aan het inlezen over hoe dit ontstaan is. Hoe meer ik erover lees hoe meer kwartjes vallen.
    Het schuldgevoel wat ik al deze jaren had, is nu veranderd in ongeloof, verbijstering.
    Mijn zoon is volwassen en heeft zelf 2 kinderen,14 en 9 jaar. Is vorig jaar gescheiden nadat zijn vrouw een hersenbloeding kreeg en blijvend letsel heeft. Heb dit alles vernomen uit 2e hand via mijn zoon zijn inmiddels ex-schoonmoeder.
    Mijn ex is daar volop in beeld en de geweldige vader en opa.
    Nu gebeurt hetzelfde lijkt het, de oudste dochter wil niet meer naar haar moeder en heeft het contact met de oma al verbroken.
    Alle alarmbellen staan aan bij mij….
    Ik heb hulp nodig voor mezelf, mijn zoon, mijn kleinkinderen.
    Heb voor mezelf al hulp aangevraagd via maatschappelijk werk om dit te handelen en overeind te blijven, mijn leven staat op zijn kop.

  13. Annelies

    We ( mijn huidige partner en ik) zijn op dit moment je boek aan het lezen en stuiten op veel herkenbare situatie omschrijvingen.
    Vraag is; hoe vlieg ik deze ingewikkelde situatie op de juiste wijze aan?

    • Monique

      Fijn te horen dat je jullie herkenning vinden in mijn boek Annelies. Hoe je een situatie aanvliegt is afhankelijk van heel veel factoren. Een eenduidig antwoord is er helaas niet, het blijft maatwerk.

  14. Sanne

    Ik wil mijn commentaar nog even aanscherpen: het kind komt in een triangulatie terecht en VERVANGT uiteindelijk de verstote ouder. Het kind, in dit geval de dochter, neemt een aanvullende rol over als dé betere partner voor papa, bovendien van eigen vlees en bloed. Het kind wordt de handlanger van de machthebbende ouder om aan de „zwakkere part“ wraak te nemen en deze uit alle functies te verdringen, ook als mens. Diep triest. Psychopathie viert hoogtij.

  15. Sanne

    Ik wil me aansluiten bij River en Scott McMillan, dat er veel subtielere vormen zijn van manipulatie en sadisme door de machthebbende ouder. En dat er tot nu toe door het 80/20% verhaal te weinig aandacht voor moeders is.
    De oorzaak van ouderverstoting begint niet pas in aanloop naar de scheiding. Is een van de ouders een narcist of psychopaat begint de hersenspoeling al van begin aan, heel laagdrempelig, heel subtiel van het huwelijk. Het is een lange proces. Verder wordt het een vicieuze cirkel omdat de hechtingsstornis van het kind weer een reactie uitlokt bij de „zwakkere“ ouder. De negativiteit versterkt zich wederzijds en de kind-ouder-relatie komt in een neerwaartse spiraal en uiteindelijk in de hel van de echtscheidingsprocedure terecht die door het Nederlandse rechtssystem en de machtsrol van rechters nog versterkend werkt op de verstote ouder.
    Narcisstische, psychopathische ouders (en advocaten) weten (narcistische, psychopathische) rechters heel goed te misleiden en triomferen in de rechtszaal. De verstote ouder wordt dan op alle niveau‘s denigreerd: financieel, juridisch, psychisch én sociaal. Eigenlijk vindt er moord plaats.
    Onderbelicht is ook het thema hoe psychopathie soms epigenetisch wordt overgedragen. Machtsongelijkheid tussen ouderen en een tekort aan respect werken dan hand in hand met genetische predispositie.
    Vaak speelt ook de psychische historie van beide ouders en hun ouders hierin een rol over generaties heen.
    Ook ik zou graag in contact willen komen met vrouwen die deze vorm van mishandeling -ik noem het bewust sadisme – ervaren, bv met Annelies.
    Ik heb mijn enig kind „kwijt geraakt“ in een ongelukkig huwelijk en in een monstrueus lange echtscheidingsprocedure van meer dan 10 jaar.

    • Katarina

      Hoi Sanne,
      Ik maak dit nu mee. Ik heb geen kracht om het hele verhaal te tippen maar ik wil graag met jou in contact komen om ervaringen uit te wisselen.

    • Loes

      Dag Sanne,
      Ik ben in die situatie en in overlevingsmodus. Mijn kinderen negeren mij, pesten, blijven weg, de verblijfsregeling wordt niet nageleefd, ze lachen er mee, gaan volledig voorbij aan de signalen die ik blijf geven dat ik dit niet wil en hen vaker wil zien. Het is een machtsspel opgezet door mijn ex al 15 j non stop bezig. Het is afmattend en destructief. Alle hulpverlening faalt. Ben ten einde raad.
      Veel sterkte aan iedereen die dit meemaakt. Dank je om aandacht te geven aan de 80/20 verhouding. Op social media praatgroepen zitten veel vrouwen. Psychopathie is gevaarlijk en wordt niet herkend.
      Hoe meer hulp ik zoek, hoe meer ellende.

    • Tascha

      Hallo Sanne,
      Ik maak het ook al jaren mee. Tot op heden waarbij we op 21 juli weer naar de rechtbank moeten omdat kind op dit moment wonend bij vader (al een jaar) aangeeft depressief te zijn omdat ik twee straten verder woon en hij daarom niet meer over straat durft omdat hij het gevoel heeft te worden gecontroleerd door mij. Ik weet wel waar dat vandaan komt en neem het hem persoonlijk niet kwalijk. Maar ik hoop dat ik niet uit het dorp en mijn huis verjaagd wordt. Geen idee of de rechter zover gaat. Alles is natuurlijk opgelost inclusief het wangedrag op school en game gedrag als ik maar accepteer dat ‘kind’ bij vader wordt ingeschreven. Want dat lost alles natuurlijk op. Inclusief nooit meer contact met mij. Wat een hel alle beschuldigingen en BJZ die daar klakkeloos in mee gaat. Ondanks alle bewijzen. Ik heb er nu 7 jaar opzitten een groot deel vrienden kring en alle familie banden kwijt. Financieel leeggezogen. En hoe vader het voorelkaar krijgt kan ik echt niet volgen maar hij komt letterlijk overal mee weg. En maar blijven pushen dat ik toch de verstandigste moet zijn en accepteren dat sinds ‘kind’ bij vader woont hij mij niet meer wil zien. En vader blijft maar voeden.

      Ik zou ook heel graag praten met mensen die dit ook meemaken. Want je bent zo diep geraakt en verdrietig en voelt je ondanks dat ik best weet wat wel en niet mijn aandeel is intens schuldig. En wat je ook doet of voorstelt niets wordt geaccepteerd. Ik kan geen kant op. Sta al jaren op overlevens modus. Ben net als jullie ten einde raad.

    • Astrid

      Dag Sanne,

      Sinds kort realiseer ik mij ook dat ouderverstoting niet na de scheiding begint. Het brainwashen gebeurt al veel eerder. Het begon al toen de kinderen klein waren dat er door hun vader de negatieve kanten van mij werden uitvergroot en de positieve kanten onder het kleed werden geveegd. Ik was de strenge moeder van wie zogenaamd niets mocht en hij de lieve vader die altijd in was voor de leuke dingen. Bij zijn familie was ik niet welkom want ik was volgens hen niet goed genoeg voor hem. Zelf heb ik geen familie dus steun had ik niet. Doordat hij mijn dochters wel een familie kan bieden trokken ze steeds meer naar hem toe. Door hem en zijn familie werd er op mijn dochters ingepraat dat ik geen goede moeder was. Als ik ergens tegen in ging hing hij het slachtoffer uit. Na 32 jaar volgde een vechtscheiding. Sinds kort ben ik door een nichtje van zijn kant achter -de enige die met mij contact durft te houden- dat mijn dochters van 31 en 32 achter mijn rug al jarenlang minachtend over mij praten. En dat terwijl ik altijd voor ze heb klaar gestaan. Voor leuke dingen nodigen zij hun vader uit, voor vervelende dingen wisten ze mij te vinden. Ik hoopte altijd dat wanneer ze ouder zouden zijn, ze zouden inzien hoe narcistisch en manipulatief hun vader is, maar die hoop is vervlogen. Ik word iedere dag wakker met het gemis van mijn 2 dochters en mijn 4 kleinkinderen die ik ook niet meer zie en iedere avond ga ik naar bed met de wetenschap dat mijn dochters mij niet in hun leven willen.

      Graag zou ik in contact komen met lotgenoten.

  16. Annelies

    Graag kom ik in contact met ouders die te maken hebben met ouderverstoting. Zelf heb ik hier sinds 3 jaar mee te maken. Mijn twee volwassen kinderen hebben goed contact met hun vader en willen geen contact meer met mij. Hoewel we altijd een warme, liefdevolle en (h)èchte band hadden.
    Ik ben ontzettend nieuwsgierig naar ervaringen. En hoe te varen in deze ingewikkelde en ontzettend pijnlijke situatie.
    Alvast bedankt.
    Annelies

    • Ingrid

      Hoi Annelies
      Ik zit in hetzelfde schuitje

      Ben ook op zoek naar iemand om mee te praten die t begrijpt

      Gr ingrid

      • Monique

        Ingrid, Annelies en Sanne: als jullie hiervoor openstaan kan ik jullie met elkaar in contact brengen. Laat me weten of je dat wil door te reageren op dit bericht. Die worden uiteraard niet hier gepubliceerd. Afhankelijk van wat jullie aangeven zal ik jullie achter de schermen per mail met elkaar in contact brengen.
        Ik hoor het graag. Hartelijke groet, Monique Meulemans

    • Tascha

      Hallo,
      Ik maak het ook al jaren mee. Tot op heden waarbij we op 21 juli weer naar de rechtbank moeten omdat kind op dit moment wonend bij vader (al een jaar) aangeeft depressief te zijn omdat ik twee straten verder woon en hij daarom niet meer over straat durft omdat hij het gevoel heeft te worden gecontroleerd door mij. Ik weet wel waar dat vandaan komt en neem het hem persoonlijk niet kwalijk. Maar ik hoop dat ik niet uit het dorp en mijn huis verjaagd wordt. Geen idee of de rechter zover gaat. Alles is natuurlijk opgelost inclusief het wangedrag op school en game gedrag als ik maar accepteer dat ‘kind’ bij vader wordt ingeschreven. Want dat lost alles natuurlijk op. Inclusief nooit meer contact met mij. Wat een hel alle beschuldigingen en BJZ die daar klakkeloos in mee gaat. Ondanks alle bewijzen. Ik heb er nu 7 jaar opzitten een groot deel vrienden kring en alle familie banden kwijt. Financieel leeggezogen. En hoe vader het voorelkaar krijgt kan ik echt niet volgen maar hij komt letterlijk overal mee weg. En maar blijven pushen dat ik toch de verstandigste moet zijn en accepteren dat sinds ‘kind’ bij vader woont hij mij niet meer wil zien. En vader blijft maar voeden.

      Ik zou ook heel graag praten met mensen die dit ook meemaken. Want je bent zo diep geraakt en verdrietig en voelt je ondanks dat ik best weet wat wel en niet mijn aandeel is intens schuldig. En wat je ook doet of voorstelt niets wordt geaccepteerd. Ik kan geen kant op. Sta al jaren op overlevens modus. Ben net als jullie ten einde raad.

    • Brigitte Kikkert

      Hoi Annelies, ik heb twee volwassen zoons die me niet meer willen zien sinds nu bijna drie jaar. Door de oudste (26) ben ik geblokkeerd op telefoon, facebook etc. waardoor ik hem ook geenberichtjes kan sturen. Mijn jongste (23) heeft mij afgelopen zomer een bericht gestuurd en daarna geen contact meer.
      Voel me nog steeds degene die iets heel erg mis heeft gedaan. Als kinderen hun moeder niet willen zien moet dat wel aan haar liggen. Al weet ik verstandelijk dat ik niets heb misdaan, anders dan scheiden van hun vader.

  17. Scott McMillan

    Sad fact is that it has not very much to with gender.. this is a problem with Cluster B personality disorders and a an uneducated system with no diagnostic skills, a mountain of unresolved traumas themselves blinding them to the trauma they too inflict.. an inability to see never mind admit their mistakes and a huge profit margin … The pathogen IN the system. With too much unaccountable power.. power corrupts and absolute power corrupts absolutely… throw a massive verdienmodel in that mix and viola .. you have what we have today..There are many other social, financial and political factors which have given rise to this form of abuse, but the core problem us the rise in Cluster B personality disorders ( narcissistic) which are not being recognised and are in fact being hidden and assisted by the uneducated system. A system with many of the disorders in it itself..
    We are now living in a society where more than 50% have grown up without fathers.. the generation before was a little less but not by much.
    Raised by women and taught predominately by women in schools also.. and the results of thus is that the role of men/father is missed so much that society has become what it has become.
    Empathy is being stripped from us day by day, through tv, radio, advertisements, social media, hate campaigns , propaganda, etc etc..
    Alienation is a symptom of a broken society.. a broken disordered society who’s numbers ARE growing..
    Alienators are undiagnosed Cluster B personality disordered individuals. Alienation is the cross generational transference of their own childhood trauma being projected onto their ex and child(ren).
    And then you have a system with an ego you would say SIR to, who does not want to be told they are getting things wrong.. who believes the calm compulsive lying abuser who sits like butter would not melt in their mouths , they will believe them even so far as to actually hide and whitewash evidence of child abuse in photo and film.. they will even go as far as to hide partner violence, psychological issues and diagnosis’s for decades about the alienator too.. they will also hide things like fraud and decades of taking heavy psychoactive mind altering drugs..
    Even when there is hard evidence of thus and much more , these authorities( rvdK) will actively hide it in favour of painting the alienator as the innocent victim .. all to hide their own mistakes ..
    They need to be stopped..They need to be seen for the incompitant enablers that they are.

  18. Marianne

    De cijfers wijzen kennelijk uit dat ouderverstoting meer voorkomt bij vaders dan bij moeders. In mijn geval is de vader de verstoter en werkt het in mijn nadeel als te vaak de nadruk wordt gelegd op het feit dat moeders over het algemeen de boosdoeners zijn. Immers, mijn ex-partner beticht mij ook van ouderverstoting…. Ik wil graag alle, zeer waardevolle, informatie (jouw website) als bron vermelden in mijn strijd om mijn kind te redden maar heb dus grote moeite met dit aspect.

    • Monique

      Ik begrijp wat je zegt Marianne, maar ouderverstoting overkomt vaders én (steeds meer) moeders. Feit is dat het meer vaders overkomt dan moeders om allerlei redenen (dat komt in mijn boek aan de orde), maar dat doet aan het fenomeen an sich niets af. Ik zou me daar verder niet zoveel van aantrekken en vooral de gedragingen (en uitspraken) van je ex beschrijven. Een tijdslijn van relevante gebeurtenissen/feiten kan veel inzicht geven, voor jezelf en professionals, rechtbank etc. Laat vooral ook zien hoe het voor de scheiding was; hoogst waarschijnlijk had je ex geen enkele kritiek op jouw ouderschap. Waarom nu ineens wel? Literatuur waar je misschien iets aan hebt (Engelstalig): ‘Understanding Parental Alienation – Learning to Cope, Helping to Heal’ van Karen Woodall en Nick Woodall (mogelijk lastig te krijgen) en/of: ‘Divorce Poison’ van Dr. Richard A. Warshak. Beide boeken zijn gericht op ouders die vervreemd worden van hun kind(eren). Heel veel sterkte Marianne, hartelijke groet Monique

    • Annelies

      Hi Marianne

      Ik kwam “toevallig” hier bij jouw reactie terecht. Ik heb als moeder sinds 3 jaar te maken met ouderverstoting. Ik zou graag met je in contact komen.

  19. River

    Misschien bestaat het idee dat ouderverstoting meer voorkomt bij vaders dan bij moeders, toch zou ik er voor willen pleiten dat er meer objectiviteit wordt nagestreefd.
    Er bestaan ook.meer subtielere vormen van ouderverstoting die minder zichtbaar zijn maar daardoor minstens zoveel schade toebrengen. Hartelijke groet, Monique

    • Monique

      Beste River, Uit (recent) onderzoek blijkt dat, hoewel het steeds meer moeders treft, in zo’n 80% van de gevallen de vader na een scheiding het contact met zijn kinderen verliest. Uitzonderingen daar gelaten, is er meestal sprake van ouderverstoting. Mijn boek gaat specifiek over ouderverstoting tijdens of na een scheiding, waarbij het kind door een ouder wordt beïnvloed om de andere ouder te denigreren en uiteindelijk te ‘verstoten’. Dit is een zeer geraffineerd proces, net zo onzichtbaar en even zo schadelijk als wat jij noemt.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.